azalberritanen promo orrirako hitzak, Xabier Erkizia.

Sugeak animali arriskutsutzat dauzkagu. Arrazoi jakin batzuengatik gure gizarteak gaiztakeriarekin lotu izan ditu animalia hauek, behar ez bezalako indar, botere imajina eta jakinmina sortuz beraien inguruan.
Baina indarkeri imajinario hortaz apainduta ere, sugeek, animali guztiek bezala, beraien ahuleziak dituzte. Naturari ezin ihes egin eta urtero aldatu behar izaten dute azala. Narrasti guztiek bezala, azal gogorra kendu eta leuna, garbia, gaztea, babesik gabekoa, jantzi behar izaten dute. Baina horregatik ez diote uzten suge izateari ,eta nahiz lehen bezain arriskutsuak izan ahal diren, azal berria gogortzeari ekiten diote badaezpada, babesgabetasun hori sahiesteko, goiz edo berandu prozesu berdina errepikatu beharko dutela jakinik.
Orain arte erakutsitako jarrera eta helburu berei tinko eutsiz, sugeak bezala azalberritan bihurtu da akauzazte taldea. Ez du alferrik izenburu hori diskak.
Beraien ezaugarri den soinu zakartasunarekin batera, bere musikaren alderdi akustikoena landuz, eta orain arte larruazal latz horren azpian gordeta ontzen utzi duten elegantzia berezi batekin jantzita, azkoitiko talde multiformeak orain arteko lan borobilena osatu du. Azal leunak eta zakarrak dauden bezala, talde honek, munduaren historia zaharrak hezitako narrastien modura, badaki momentu bakoitzari dagokion azala zein den eta oraingoan garai hauetarako larru egokia janzten asmatu du.
Hori erakusten du zortzi ataletan osatutako lan eder honek, osotasunean akauzazteren azalberriaren hainbertze testura eta ñabardura erakusten dituenak. Baina inoiz ez denak. Beraien izaeraren ezaugarri nagusiena den primitibismo gisako horren ondarearen zati haundia memoria bait da, azalera aldatu arren betirako markatua gelditzen den memoria. Horregatik larruaren eta haragiaren, azalaren eta buruaren, estetikaren eta barrenaren arteko desberdintasunari erreparatuarazten digu berriz ere akauzaztek. Memoria, denbora ez bezala, ez delako azal aldakorrera itsasten. Oroitzapenek milaka azal dituztelako, eta ez direlako beti denak batera erakusten ahal.
Baina eboluzioa, ondarearen eta memoriaren errespetuarekin egin beharreko bidea baldin bada, akauzaztek bide zuzenena hartu duela erakusten digu lan honen bidez, bide latzena beharbada, baina zuzenena.
Dagokien maisuei zor dietena ukatu gabe eta haiek irekitako ibilbide nomaden arrastoei instintiboki jarraitzen dien bitartean, bere nortasuna bilatu, aurkitu eta landu du akauzaztek.
Musika herrikoiaren itzaletan dantzan, rock musikarekin larrutan eta abangoardiari beldurrik gabe parez pare begiratuz, akauzaztek bertze batez, bere soinu mundu berezian sartzera gonbidatzen gaitu diska honen bitartez.
Bi ertzetan zehar: bata benetazkoa, gordina eta bertzea goxoa, imajinarioa; sugearen bi azalak bezala.
Azalberritan, baina buru berarekin. Akauzazte.