Bidasoa ertzeko Berako kulturetxean zuzenean jaso eta ia urtebetera argitaratzen dugun CD berri honetarako promozio orria Valentziako gure lagun Óscar eta Raquelek idatzi dute, euskaratze lana berriz Karmen Irizar Segurolak egin du. Gure eskerrik beroenak.

AKAUZAZTE: BUKAERAREN BUKAERARAKO MUSIKA
Nahasmena da nagusi garaiotan: gatazkak, injustizia, miseria, diruaren nagusigoa beste ezeren gainetik, aldaketa klimatikoa, ama natura txikituta, informazio eta irudiz gainezka sentimenak atrofiatu egin zaizkigu. Gure kontzentrazio esparruan ez dago ez argindarrezko hesirik, ez zaintze dorrerik, baina preso gaude, horrelakorik nahi ez badugu ere. (Orwellek, Ballardek eta Burroughsek aspaldi ohartarazi gintuzten). Zur eta lur begiratzen diogu milurtekoaren amaierari, espaziuntzietan ibiltzekoak ginen milurtekoari. Munduko gosea behin betiko bukatzekoa zen milurtekoan, badirudi azkenean, gizakiaren amaiera motel eta mingarria baino ez dugula ikusiko.
Pandemonium honen erdian dago Akauzazte izeneko artisau taldea. Hamar urtetik gora ari da nahastu ezin daitekeen estiloa garatzen. Ikuspegi komertzial, moda edo musika joeretatik haratago doan estiloa. Modernitatea eta primitibismoa lotzen dituen estiloa. Azken urteetan penintsulan eta Euskal Herrian egin den beste ezerekin alderatu ezin daitekeen estiloa. Inor gutxik zapaldutako bideetan ibiltzen ohituta eta desertuan euren bide propioa egiten duten nomadak izanik, euren musika kontzeptu propioa osatu duten langileak dira Akauzaztekoak: ingurua ikusi eta sentitzeko duten moduari sekula muzin egin gabe, bazterrean, ostrazismoan eta kritikari zein entzuleen onarpenik gabe ibiltzeko beldurrik gabe. Akauzazteren musika harrian landuta dago eta estalki lakar izurtsuak biltzen du. Ertz ezpaltsu, zorrotz eta irregularrak ditu. Erretako plastikoa eta erretzen ari den kubierta usaina dario. Akauzazteren musika entzuteko jarrera aktiboa izan behar du entzuleak: piezek euren arauak ezartzen dituzte, ez dira ez errazak eta ezta ederrak ere entzuteko, lan egin behar da muinera iristeko. Akauzazteren musika gaueko ordu txikietan hiri industrialetan egon ohi den marmarra bezalakoa da, kristalezko fatxaden isiltasuna bezalakoa, etxe-orratzetako porlan eta metala, mendian behera datorren labazko erreka baten antzera bidean dagoen guztia ( makal baina ezinbestean) txikitzen duena. Subkontziente kolektiboan bizi eta amesgaiztoetan agertzen diren beldurren antzekoa, gure bihotz txikietan gordetzen dugun gorroto, amorru eta pasioa bezalakoa.
CD berri honetan euren ingurune naturaletik (musika akelarreak ospatzen dituzten Azkoitiko mataderoa) kanpo atera dira eta hirukote bezala agertu dira oholtza gainean: entzuleria fidelari ezagunak zaizkion piezen proposamen biluziagoa, gordinagoa, basatiagoa eta erraietatik zuzenean datorrena ( posible bada). Akauzazteren soinuaren amildegian barneratzeko aukera ematen digu, eta horrelako lurrikara emozionalaren erdian egonda sentitzen den bertigoa esperimentatzeko modua.
57 minututan Akauzaztek musika trinkoa, mamitsua, sendoa eta bateratua ematen du. Hainbat erregistro erabiliz eta euren doinuetan hamaika xehetasun emanez sekulako aukera zabala jartzen digute begien aurrean. Oholtza gainean hiru lagun bakarrik izan arren, hogei balira bezalako zarata egiteko gai dira eta baliabide material eta bitarteko teknologikoen gabezia, irudimena, irrika, ilusio eta gogoarekin gainditu daitezkeela erakusten dute. (sasoi batean Faust, This Heat edo 713avo Amor-ek egin zuten antzera). Gabiltzan garaian ibilita eskertzekoa da jarrera hori.
Gisa-ren mantra elektrikoak infernurako bidean iniziazio lana egiten du. Aurreneko minutuetan, kobazulo batetik baletoz bezala islatzen diren soinu maila desberdinek, arnas hartzeko zirrikiturik gabe utzi arte inguratzen gaituzte. Trantzerako gonbidapena zirudiena, oharkabean, abisurik gabe ìAitaren etxeanî kantaren emanaldi iraultzaile eta basatia bihurtzen da. Garai bateko Swans, Black edo Godfleshen atzean geratzen ez den soinu jipoi jasanezina.
Berriro-n giro lokartu, larri eta urduriari eusten dion hezurdura osatzen du perkusioak. Akauzateren errepertorioko ahots joko onena da honakoa: ez gara ìondo abesteazî ari, intentsitate, pasio, zintzotasun eta uste sendoaz baizik.
Aintzina, basabereak piezak Akauzazteren doinuen onena eskaintzen digu: isiltasunaren eta zarataren arteko txandaketa, barealdi eta ekaitzaren artekoa. Abestiaren lehenengo zatiak itsaso barea lirudike, kostaldea ferekatzen duten olatuak. Jakinekoa da, ordea, itsaso barearen azpian munstroak daudela ezkutuan. Bigarren zatia erabat itxuraldatzen da eta zarata eta kaos izugarria lehertzen da. Entzuleagoari feedback eta distortsioz osatutako eroaldian murgilarazten dioten bitartean, gitarra, baxua eta bateria jotzen dituzte, itoarazten dituzte, amorruz eta minez oihu egiten duten arte.Hori guztia lehertzear dagoen klimax unean.
Erritmo tribal primitiboa nagusi da Suharriak-en. Oihu guturalek eta errepikapen obsesiboek efektu hipnotizatzailea dute. Muinaren erdian Bat ageri zaigu. Instrumentuei erabilera perkusiboa ematen zaien abesti hau gogorra da, malkartsua, erritmo asaldatua ematen duena. Gimiendo brasas abestiaren bertsio zoragarri, pasiozko eta zirraragarria dator gero. Muin delikatu eta hauskorra indar emozional izugarria duten bi soinu murruk inguratzen dute. Yonki taldeak duen pieza zuzen eta basatienetako bat da ( bai musika aldetik, bai letra aldetik) eta erruki izpirik gabe eskaintzen digute. Abestiaren izaera errepikakor, fisiko eta itogarriak lepora egiten du salto zuzen zuzenean. Abilezia guztiak eskainiz, Gorpuziega abestiarekin bukatzen da albuma. Musika elektroniko inteligentea egiten dakiela erakusten du Akauzaztek azken kantu honekin, barkaberatasunik gabe, saiakera sasi esperimental idorretan galdu gabe. (ikus Main, Zoviet France edo Kluster). Giro goritu, ugertsu eta herdoilduak, bide ematen dio abestiaren bukaeran, ekialdeko (Nepaleko doinuak) ikuspegi zabalei. Meditazio eta trantzearen diziplina berrezartzera datozen ekialdeko doinuok Mendebaldeko kultura goibelarentzat ihesbide bezala azaltzen dira. Isiltasuna iristean atximurka egin beharko diogu geure buruari bizi izan duguna egiazkoa dela ziurtatzeko, eta ez amets hutsa: denboraz eta lekuz gugandik hurbil dagoen errealitatea: Akauzazte.

Akauzazte: terrorista ozenak. Akauzazte: zarataren alkimistak. Akauzazte: arima goibel eta nekatuentzako oasia. Akauzazte: bukaeraren bukaeran, bere kateak hautsi eta beste behin ere, jainkoei desafio egiten dien Prometeo post-nuklearra.